انجمن تخصصی قاریان قرآن کریم

نسخه‌ی کامل: شعری از ایت الله مکارمی
شما در حال مشاهده نسخه آرشیو هستید. برای مشاهده نسخه کامل کلیک کنید.

از شرک و کفر خسته شدم اى خداى من/ آرزوهای من (سروده ی آیت الله مکارم شیرازی)..


بیمار عشق اویم و درمانم آرزوست
بر خوان لطف اویم و احسانم آرزوست
از هرچه غیر او است بریدیم مهر خویش
دیدار روى خسرو خوبانم آرزوست
از شرک و کفر خسته شدم اى خداى من
ره مانده اى ضعیفم و ایمانم آرزوست!
نورى چو آفتاب درخشان طلب کنم
ایمان بسان بوذر و سلمانم آرزوست!
تا چون مسیح سوى ملایک سفر کنم
یا چون خلیل نار و گلستانم آرزوست
یا از درخت نغمه توحید بشنوم
یا چون ذبیح، صحنه قربانم آرزوست
درد فراق مى کشدم اى مسیح لب!
بیمار عشق اویم و درمانم آرزوست
اى خضر پى خجسته، دستم به دامنت
راز بقا و چشمه حیوانم آرزوست
زین دیو و دد که چهره انسان گرفته اند
گشتم ملول، دیدن انسانم آرزوست
پیمان شکن نِیَم چه کنم یار بىوفاست
یارى صبور و بر سر پیمانم آرزوست
تسلیم ظلم و جور شدن شرط عقل نیست
عقل سلیم و حکمت لقمانم آرزوست
در راه دوست خنده مستانه، کافریست
قلب حزین و دیده گریانم آرزوست
«ناصر» درون سنگدلان جاى رحم نیست
لطف خدا و رحمت یزدانم آرزوست!
بسم الله الرّحمن الرّحیم
ماشاءالله...اینگونه تفاوت بین اشعار فقیهان وعالمان با اشعار عارف نماها می بینیم....بسیار خالصانه و متواضعانه بود والحمدلله تقلیدی از می وشراب صوفی ها در شعر این عالم فقیه بزرگ دیده نشد که خداوند می فرماید: والشّعراء یتّبعهم الغاوون الّا الذین آمنوا وعملوا الصّالحات...(البته منظورم نیست که همیشه این تقلید ها بد بوده اما این شعر بسیار بسیار خالصانه تر هست)